Cultuur

Ze passen maar net op het podium in de kleine zaal van de Paradiso in Amsterdam. Toch dansen de zeven muzikanten van La Chiva Gantiva tijdens het concert op 24 januari alsof hun leven ervan afhangt. Al na twee nummers druipt het zweet van het ontblote bovenlijf van zanger Rafael Espinel naar beneden. Schijnbaar moeiteloos weet de band het publiek om zijn vinger te winden met hun mix van Colombiaanse ritmes, rock, jazz en funk.

En dat is precies waar het ze om te doen is, zegt zanger Rafael Espinel (31) na afloop van het concert in de kleedkamer. ‘We willen onze energie overbrengen, een blij gevoel creëren, een positieve vibe delen met het publiek. Als dat lukt dan zijn we gelukkig.’

Het bonte gezelschap La Chiva Gantiva bestaat uit een Colombiaanse kern van twee mannen en een vrouw, aangevuld met twee Belgen, een Fransman en een Vietnamees. Ze leerden elkaar kennen in Brussel, waar ze allemaal studeerden. ‘Via een bevriende Colombiaan kwam ik in contact met de anderen’, vertelt gitarist Felipe Deckers (29). ‘We begonnen wat te jammen en merkten dat we blij werden van de Colombiaanse ritmes. Het herinnerde ons aan thuis.’ Al snel begonnen de vrienden op te treden en deden dat steeds in andere formaties.

In 2009 vormden ze de huidige groep en vorig jaar kwam hun eerste cd uit: Pelao. In België trekken ze volle zalen en langzaam krijgen ze ook in andere Europese landen meer bekendheid. In december traden ze voor het eerst op in thuisland Colombia. Het ging boven verwachting goed, vertelt Espinel. ‘We werden heel enthousiast ontvangen, het was geweldig. Het was voor ons een test om te kijken of onze mix ook buiten Europa gewaardeerd zou worden. Daar twijfelen we nu niet meer aan.’

Dat komt volgens Deckers omdat de Colombiaanse ritmes een kern van vrolijkheid hebben. ‘Het maakt niet uit of je het mixt met rock, electro, jazz of wat dan ook. Zolang de roots van de muziek en de blijheid die het teweeg brengt behouden blijven, komt het binnen. Ongeacht of het publiek Europees of Latino is.’ ‘Het is niet zoals tango’, gaat Espinel verder. ‘Daar heb je van die puristen die ervan balen als het gemixt wordt met een ander genre. Cumbia en andere Colombiaanse ritmes worden altijd gemixt. Het is juist een verrijking.’

De aanwezigen in de Paradiso hebben in ieder geval geen probleem met de mix van stijlen. Er wordt volop gedanst en de meisjes joelen naar de sensueel heupwiegende voorman Espinel. Dat hij een grote muts in de vorm van een flamingo op zijn hoofd heeft, lijkt de meisjes niet te deren. Als hij beweegt, zwiept het hoofd van de vogel woest heen en weer. Espinel draagt hem bij ieder optreden en de vogel staat ook afgebeeld op de hoes van de cd. Hoe kan het dat zo’n muts zijn handelsmerk is geworden? ‘In Colombia zijn veel flamingo’s’, legt hij uit. ‘Toen ik in België kwam wonen, vond ik het grappig dat daar ook flamingo’s zijn (Vlamingen heten Flamingo’s in het Spaans, red.). Een Vlaamse vriend gaf me die muts cadeau en van het een kwam het ander.’

Het nummer Pelao vertelt het verhaal van een Latino migrant in Europa. La Chiva Gantiva wil met hun muziek laten horen dat het hier niet altijd over rozen gaat. ‘Veel mensen In Colombia denken dat hier alles beter is’, zegt Espinel. ‘Maar ze zouden allemaal een jaartje hier moeten komen, dan beseffen ze pas hoe mooi Colombia is en dat niet alles beter is in Europa.’ Anderzijds willen ze in Europa de stereotypen over Latijns-Amerika doorbreken. ‘Latijns-Amerika is meer dan Che Guevarra, Salvador Allende en het communisme. Mensen hier weten alleen wat er in de media verteld wordt, maar er is zoveel meer.’

De band kiest er bewust voor geen politieke boodschap te verkondigen met hun muziek. ‘Wij zijn artiesten, we hebben allemaal kunst, grafisch design of conservatorium gestudeerd’, zegt Deckers. ‘Muziek is ook kunst. We zijn bezig met een creatief proces en willen onze energie overbrengen.’ ‘Je kunt wel met een hele harde politieke boodschap komen in je muziek, maar wat bereik je daarmee?’, vervolgt Espinel. ‘Misschien zingt iedereen je teksten mee maar na het optreden gaan ze naar huis en vergeten ze het weer.’ Daarom zijn de teksten die hij schrijft anekdotes uit zijn dagelijks leven. ‘Ik ben geen politicus, ik hoef geen president te worden. Ik schrijf over wat ik meemaak, wat ik voel. Mensen kunnen dan zelf kiezen wat ze ermee doen en welke les ze eruit willen leren.’ Het komende seizoen hoopt de band weer vele festivals aan te doen, ook in Nederland.

In Colombia hebben ze in december de zanger Sergent Garcia ontmoet. Hij heeft interesse om met hen door Argentinië en Mexico te touren. Ze hebben er hoe dan ook zin in. ‘We willen gewoon lol hebben en onze positieve energie verspreiden’, zegt Espinel terwijl hij zich een glas bruine rum inschenkt. ‘Als we ons vermaken, dan zijn we gelukkig.’