Donderdag 16 december: Muziekavond

Het driedaagse festival begon op donderdagavond met een swingende muzikale warming-up tijdens de wekelijkse ¿Que Pasa?-dansavond in de Melkweg. Daar gaven DJ Eduardo en de patchanka-band Mala Vita de opgetrommelde mensenmassa waar voor hun geld door alle traditionele en moderne stijlen die het Latijnsamerikaanse continent rijk in de volle Oude Zaal los te laten. Vooral Mala Vita's optreden kreeg een geweldige respons. De enthousiaste en strakke bandleden kregen de handen van het publiek makkelijk op elkaar bij elk van hun eigen geschreven (feest)nummers. De voetjes gleden vervolgens tijdens de set van DJ Eduardo soepeltjes van de vloer toen deze zijn laatstgekochte importplaten uit Brazilië, Spanje en Argentinië aan de man bracht. Omgeven door superrelaxte vibes werd er tot diep in de nacht genoten van el ritmo de latin-crossover......

Vrijdag 17 december: Filmavond  

Recensie van de documentaire

Na de superavond in de Melkweg organiseerde Noticias aan de oude Filmakademie bij de Overtoom een filmavond waarin drie documentaires en een nachtfilm vertoond werden. De eerste twee betroffen portretten van de charismatische iconen Che Guevara in "Who betrayed Che Guevara?" en Fidel Castro in "El Commandante". Goed bezochte documentaires, maar druk werd het echt toen de hoofddocumenatire "The Take" van Avi Lewis en Naomi Klein gedraaid werd. Hierin probeerden zij vast te leggen hoe werkloze Argentijnse arbeiders, tijdens de economische crisis in hun land, het heft in eigen handen namen, hun oude fabrieken bezetten en zo een alternatief creerde om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. Een ontroerende film, zo vond bijna iedereen die in de propvolle OT301-bioscoopzaal aanwezig was. Na een korte pauze waren er nog na middernacht genoeg die-hards achtergebleven om de indrukwekkende Chileense nachtfilm "Subterra" te bekijken. Ook deze avond verliep voor Noticias succesvol.   

Zaterdag 18 december: Workshops, Talkshow & Live muziek  

En de climax moest nog komen. Op de laatste dag van het festival pakte Noticias groots uit. In het pand van de oude Filmakademie (OT301) werden verschillende workshops en een live-talkshow georganiseerd. De meeste aandacht ging echter uit naar het debuut van Radio Alerta, het nieuwe project van Noticias. Met behulp van de ASCII- en Radio Patapoe-medewerkers werd live via het internet uitgezonden. Radiomakers en deelnemers van de Workshop Radio (leer voor één dag radio maken) die als eerste 's middags van start ging, interviewde voor Radio Alerta alle mensen die tijdens het festival aanwezig waren en maakte verslag van de activiteiten die gaande waren. Dit alles werd afgewisseld met swingende Latino-muziek. De gehele uitzending verliep tot laat in de avond non-stop en was een geweldig succes. Nu al worden plannen gemaakt om binnenkort een keer per week uit te gaan zenden. Hou’ de site dit jaar dus in de gaten.

Maar er was meer. Naast de Workshop Radio waren er ook de Workshops Sociale Bewegingen en Patchanka. Bij de "Workshop Sociale Bewegingen - Wat kan ik doen?” waren vertegenwoordigers van verschillende organisaties als Ojala, MST, H.I.J.O.S., ICCO, SBID en Stedenband Tilburg Matagalpa bij elkaar gekomen om gezamenlijk met het publiek te discussiëren over hun achtergronden, doelstellingen, hetgeen ze al bereikt hebben en zaken waarin ze tot nu toe nog falen om hun campagnes tot een succes te maken. Kortom, er werd met buitenstaanders gebrainstormd wat voor strategieën nodig zijn om tot een breder draagvlak te komen. Een van de belangrijkste conclusie die middag was dat als alle (splinter)organisaties wat vaker bij bepaalde thema’s of campagnes zouden gaan samenwerken, de valkuil van structureel geldgebrek deels ontlopen zou kunnen worden.

Bij de "Workshop Patchanka" vertelde de grondleggers van de ¿Que Pasa?-dansavonden in de Melkweg over het ontstaan van deze latino-crossoverstijl, (waarin westerse ritmes als breakbeats, funk, punk en drum&bass met salsa, samba, reggae, cumbia en ska gecombineerd worden) en waarom het meer op de radio gedraaid zou moeten worden. Het succes van de Que Pasa?-avonden bewijst eens te meer dat Nederland er rijp voor is. Maar over muziek moet je eigenlijk niet praten. Dat moet je voelen en heupwiegend of springend uitdragen. De bandleden van Mala Vita speelden enkele korte doch explosieve nummers waarin het publiek (met zelfgekozen instrumenten of slechts ter dans) mee kon jammen. Wederom geslaagd!

Nadat een ieder bij restaurant de Peper zijn of haar maag met een heerlijke maaltijd gevuld had, begon om acht uur ’s avonds het hoofdprogramma, namelijk de Interactieve Live-Talkshow. Hierin werd besproken over hoe de (Nederlandse) media met nieuws over Latijns Amerika omgaat. Het programma bestond uit twee blokken: alternatieve media in Latijns Amerika en Latijns Amerika in de Nederlandse media.

Bij het eerste blok vertelde Ricardo aan het publiek hoe hij meehielp aan de oprichting van Radio Insurgente, een radiostation uit de Mexicaanse deelstaat Chiapas, waarin inheemse vrouwen op succesvolle wijze andere regiobewoners informeren over zaken waar ze recht op hebben en voor moeten (blijven) vechten. Helaas moest worden geconstateerd dat dit initiatief een van de weinige was die op het continent structureel in de lucht kon blijven.
Ineke Jansen, een Nederlandse vrouw, probeerde jaren geleden in Honduras samen met andere Hondurezen een onafhankelijke station van de grond te krijgen. Mede door geldgebrek probeerden ze geld van o.a. Coca-Cola te krijgen. Dit bedrijf financierde enkele lokale milieu- en onderwijsprojecten waarvan Ineke hoopte dat deze in het gehele land navolging zouden krijgen. Op voorwaarde dat ze geen reclame voor de multinational hoefde te maken, werden stappen ondernomen om een deel van het geld binnen te halen. Het liep echter op een debacle uit. Door jarenlange tegenwerking van zowel de regering als grote commerciële stations (in handen van enkele elitaire families) keerde ze gedesillusioneerd terug naar Nederland.
"Vervelend", aldus Kees Hudig (webmaster globalinfo.nl), "maar hoe kan je een onafhankelijke en alternatieve radiostation van de grond willen stampen als je deels door Coca-Cola gefinancierd wordt. Dan vecht je niet tegen het systeem, maar wordt je zelf onderdeel van het probleem". Ineke maakte bezwaar tegen deze opmerking. "In landen als Honduras, waar alle mediabedrijven (en frequenties) in handen van de grote commerciele jongens zijn, is er geen vrije keus zoals wij die in Nederland kennen. Een revolutie a la Cuba is niet meer van deze tijd. Wie het syteem wil veranderen, zal dat alleen met goedkeuring van de machthebbers kunnnen doen, hopend dat ook zij eens een keer naar hun geweten zullen luisteren", aldus Ineke Jansen.
Op beide argumenten had dieper ingegaan kunnnen worden, maar helaas ontbrak de tijd hiervoor.

Na een muzikale intermezzo van de Costaricaanse zangeres Guadeloupe Urbine en het korte verhaal van de jonge Colombiaanse vrouw Marcela Ferrer die over haar campagnes in eigen land vertelde voor meer vrouwenrechten, begon het tweede deel van het programma: Latijns Amerika in de Nederlandse media. De panelleden bestonden uit Marjon van Royen (oud-correspondente NRC), Maja Haanskorf (hoofdredractrice maanblad La Chispa), Martin Hulsig ( mediatijdschrift Extra!) en Marc Bessems (NOS). Hoewel allevier het met de stelling eens waren dat de aandacht voor Latijns Amerika in de Nederlandse media de laatste jaren enorm aan het verslappen is, verschilden ze echter van mening over de oorzaak.
Zo was Haanskorf ervan overtuigd dat het publiek het continent op politiek gebied niet meer zo interessant vond. Hierdoor verdwenen vele geëngageerde tijdschriften over Latijns Amerika en was haar maandblad La Chispa nog de enige die met moeite overeind bleef.
Hulsig dacht er iets anders over. Volgens hem ontbrak het de grote mediaconcerns, en met name de NOS, aan journalisten met eigen meningen en nieuwsanalyses uit verschillende politieke invalshoeken. Alle Nederlandse kranten schotelen, aldus Hulsig, een eenzijdig en oppervlakkig wereldbeeld over bijvoorbeeld de rellen in Argentinië terwijl de lezer in België via diverse invalshoeken een beter beeld krijgt waarom er rellen in dat land zijn onstaan.
Om te illustreren hoe de NOS met nieuws omgaat, kwam hij vervolgens met het volgende voorbeeld: ”In Honduras worden 2000 straatkinderen per jaar doodgeschoten. In Nederland vindt niemand zo’n item belangrijk. Gebeurt hetzelfde echter in Cuba, dan zal de NOS meteen een videoploeg er naartoe sturen en met theorieën komen dat het allemaal aan het communisme ligt. Maar waarom komt nu niemand met analyses dat het bijvoorbeeld aan het Hondurese democratisch stelsel ligt?”
NOS–medewerker Bessems (licht geïrriteerd): “Dit gaat me te ver. Je doet alsof de NOS anti-communistisch is en er plezier in schept om Castro te pesten. Dat is gewoon niet waar.” Volgens Bessems lag het probleem meer aan de volgzaamheid van de [Nederlandse] journalistiek. Dat het bestaat valt niet goed te praten, maar het zou beter zijn als er meer energie werd gestoken aan oplossingen voor zulke problemen dan alleen maar het bedenken van Cubaanse complottheorieen, aldus Bessems.
Toch moest hij ook toegeven dat de kwantiteit van de Nederlandse berichtgeving over Latijns Amerika bij zijn werkgever nog flink te wensen overlaat, alhoewel dat eerder met het tijdsbeeld (wereld in de ban van islamitisch terrorisme en EU-uitbreiding) te maken heeft dan met werkelijke desinteresse.
Maar daarmee was nog niet het laatste woord over het onderwerp gezegd. Marjon van Royen constateerde als laatste dat ook onder de journalisten een soort angst en laksheid heerst om bepaalde politici aan te pakken. Zo had zij onlangs een reportage voor Zembla gemaakt over twee Nederlandse pornobazen die een tiental Braziliaanse meisjes hadden misbruikt en m.b.v. het Nederlandse consulaat in Brazilië een noodpaspoort kregen om het land te ontvluchten. Het onderwerp had alles in zich om de minister van Buitenlandse Zaken, dhr.Bot, zwaar onder de druk te zetten.Tot van Royens verbazing lieten haar collega's het echter afweten. Ondanks haar verwoede pogingen durfde geen één nieuwsprogramma of dagblad het aan om de minister te bekritiseren. Zodoende verdween de affaire alsnog geruisloos in de doofpot.

De boeiende discussie had nog uren door kunnen gaan, maar ook de bands stonden ongeduldig in de coulissen te wachten om het publiek op hun muzikale uitspattingen te trakteren. Na een korte onderbreking voor de podiumopbouw en soundcheck, beet de Chileense band Cimarra de spits af met hun moderne troubadourmuziek. De zaal van OT301 zat toen al bomvol met danspubliek. Meer dan driehonderd man gingen vervolgens uit hun dak toen Mala Vita rond de klok van middernacht hun opwachting maakte. De opkomst was boven verwachting en de sfeer net zo swingend als een warm Mexicaans dorpsfeest. Tot diep in de nacht werd er gedanst, gelachen en gedronken tot het laatste bierflesje verkocht werd. En zelfs toen wou niemand naar huis.

Het tienjarige jubilieumfeest was kortom een gigantisch succes. Wij hopen dan ook over 10 jaar tijdens het ‘20 jaar Noticias Festival’ weer met dezelfde mensen te mogen werken en het net zo swingend te vieren als nu!

Iedereen duizendmaal dank voor de oneindige, onuitputtende inzet en enthousiasme!!!

Hasta la proxima fiesta!!