|
AndesXpress
Na twee jaar in Peru, keerde Suzanne Kruyt dit jaar terug naar Bolivia. In La Paz werkt ze als steunpunt voor de Belgische organisatie Broederlijk Delen (www.broederlijkdelen.be). Deze organisatie ondersteunt lokale en nationale actoren in hun werk rond thema´s als inheemse rechten, natuurlijke hulpbronnen, alternatief onderwijs en duurzame landbouw.
In deze column schrijft ze haar impressies van de bijzondere realiteit in de Andes
|
Zoete broodjes door Suzanne Kruyt
“Mandar obedeciendo”, oftwel dienend leiden, “omdat dát onze leidraad is en ik het volk gehoord heb, trek ik het decreet 748 weer in”. En daarmee redde Evo Morales op de valreep van oudejaarsavond zijn eigen positie en die van zijn ministers, na dagen van massieve protesten tegen de gasolinazo.
Het was vicepresident Alvaro García Linera die vier dagen eerder het gewraakte decreet had verkondigd: vanaf nu zouden de subsidies op de benzineprijzen stopgezet worden. Volgens het kabinet een noodzakelijke maatregel voor de nationale economie, want deze subsidies zouden volgens de vicepresident slechts ten goede komen aan de smokkelindustrie en de buurlanden. Maar dat betekende wel in één klap een prijsstijging van zo’n 80 procent voor de benzine, waardoor natuurlijk ook de openbaar vervoer prijzen en de voedselprijzen snel omhoog zouden schieten.
Bolivia werd boos. Deze economische schokmaatregelen deden net iets te veel denken aan het neoliberale tijdperk van de jaren ’90 en de desastreuze gevolgen daarvan voor de gemiddelde Boliviaanse familie. Bovendien is het aankondigen van zo’n controversieel decreet op 26 december, net als iedereen rust neemt tussen kerst en oud en nieuw, een stoot onder de gordel van de vakbonden en sociale bewegingen. Maar ondanks deze sluwe timing ging Bolivia toch massaal de straat op. Vanuit de stad El Alto (de pie, nunca de rodillas) marcheerden weer eens duizenden mannen en vrouwen La Paz in. Zelfs de cocaboeren, trouwe supporters van Evo Morales in de Chapara, kwamen in opstand.
Het ‘mandar obedeciendo’ kwam dus rijkelijk laat en het vertrouwen in deze regering liep een diepe deuk op. Op deze slechte start volgde al snel weer de volgende crisis. Ondanks de recente oprichting van overheidswinkels genaamd EMAPA’s in verschillende steden om de speculatie met voedselprijzen tegen te gaan, blijven de prijzen maar stijgen. Vooral suiker, een nationaal produkt, is een schaars goed geworden. De regering heeft verschillende maatregelen genomen, maar zag uiteindelijk geen andere oplossing dan ook in de EMAPA’s de suikerprijzen vrijwel te verdubbelen, wat tot een hoop consternatie heeft geleid. Nu valt er natuurlijk over te twisten of suiker een primaire levensbehoefte is. Het schijnt dat hier een gemiddeld gezin al gauw 5 kilo suiker in een week er doorheen jaagt. Dit verklaart natuurlijk de slechte staat van de kindergebitjes en pleit gelijk voor wat meer voorlichting rond diabetes.
De onvrede gaat niet alleen om de suiker, maar vooral om de zoete broodjes die de regering blijft bakken. Uistpraken van Evo en zijn ministers als “er is nauwelijks inflatie” en ” Bolivia staat er economisch geweldig voor”, zijn ronduit beledigend voor die bevolkingslagen die in de afgelopen vijf jaar, ondanks hun trouwe electorale steun aan Evo Morales, er economisch nul op vooruitgegaan zijn.
En nu? De economische crisis en de dramatische gevolgen van de klimaatverandering in Bolivia, voorspellen nog heel wat problemen dit jaar rond voedselvoorziening en prijsstijgingen. Het zal voor de MAS in haar zesde regeringsjaar geen makkelijke opgave zijn om de verschillende belangen in balans te houden. Des te belangrijker dat ze de hoogmoed weer even laten voor wat het is en echt hun oor te luisteren leggen bij de urgente problemen van de armste Bolivianen. ‘Mandar obedeciendo’, zeg maar, maar dan écht. |
