Latijns-Amerika in Beweging

Cultuur

donderdag, 1 december 2016 15:01

Imaginaire biopic over Pablo Neruda is vooral verbaal en visueel sterk

Filmrecensie 'Neruda'

Letty Reimerink

Met Neruda levert de Chileense regisseur Pablo Larraín zijn zesde speelfilm af, waarvan No (2012) en El Club (2015) in Nederland de bekendste zijn. Luis Gnecco (El Club) speelt de Chileense dichter en senator voor de Communistische Partij, Pablo Neruda. De film speelt zich af in 1948 en 1949 wanneer communisten worden vervolgd en Neruda door president Videla is afgezet en onderduikt. Neruda is wat regisseur Larraín een ‘valse biopic’ noemt. Het is een biopic, die niet echt een serieus portret probeert neer te zetten, maar aan de hand van een verzonnen verhaal over een politieagent die hem moet opsporen, ons een inkijk wil geven in Neruda’s werk, zijn persoon en politieke ideeën. De film slaagt daar maar ten dele in.

De politieagent, Oscar Peluchonneau, briljant gespeeld door Gael García Bernal (No), is ook de voice-over die ons meeneemt door het verhaal. Het is een man zonder verleden en zonder toekomst, of zoals hij het zelf in de film verwoordt: ‘Ik kom van een blanco pagina.’ Hij geeft ons aan het begin van de film ook meteen een genadeloze beschrijving van Neruda als een ijdele, overspelige en met zichzelf ingenomen man die met zijn bourgeois levensstijl en buitenissige feesten veraf staat van de arme arbeiders die hij vertegenwoordigt.

Neruda maakt van zijn vlucht een kat-en-muisspel waarin hij voortdurend net weet te ontsnappen, maar wel overal aanwijzingen in de vorm van boeken neerlegt. Het kat-en-muisspel dient vooral om zijn eigen superioriteit te bevestigen. Tijdens zijn vlucht schrijft hij zijn meest bekende werk, de Canto General, een werk vol woede over een continent in crisis.

De keuze voor de vorm van een fictief spel tussen vervolger en vervolgde is een moedige, maar gewaagde keuze. Het levert briljante scenes op, zoals de scene waarin Delia del Carril, de vrouw van Neruda – nadat ze net door hem verlaten is en is teruggekeerd naar hun huis in Santiago – tegen politieman Peluchonneau zegt: ‘In deze fictie draaien we allemaal rondjes rond de hoofdfiguur. […] Ik ben de absurde echtgenote en jij de tragische politieman.’ De acteurs leveren magistrale vertolkingen. Mercedes Morán weet in haar vertolking van Delia de eigen kunstzinnige ambities en talenten en de adoratie en onvoorwaardelijke liefde voor Neruda subtiel te verenigen. Bernal slaagt erin zelfs een verzonnen, enigszins bordkartonnen personage nog diepte te geven en ondanks de absurdistische trekken van de film nog geloofwaardig te maken.

Ondanks het hoge acteerniveau, de prachtige poëtische teksten en de adembenemende beelden van het Chileense landschap slaagt de film niet geheel in zijn opzet. Het beeld van Neruda dat beklijft is vooral dat van een zelfingenomen, ijdele man, die op gezwollen toon zijn gedichten voorleest en zijn kameraden uit de communistische partij oproept zich tegenover hem wat nederiger te gedragen. Over Neruda’s bijdrage aan de poëzie en aan de politiek is veel geschreven, maar deze film brengt dat niet echt geloofwaardig voor het voetlicht. Maar ja, het was ook geen echte biopic.

Gratis naar Neruda?
Neruda is op 8 december te zien in Rialto. Noticias geeft kaartjes weg voor deze voorstelling. Wil jij er ook gratis bijzijn? Doe dan mee met onze prijsvraag.

 

Reageer

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <i> <strong> <b> <cite> <blockquote> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <h2> <h3> <h4> <hr>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.