| MILIEU LATINO |
terug naar Milieu Latino |
Door Irene Bloemink (Milieudefensie)
| 18-02-2002 |
Olie in zicht!
Samen met de directeur van Friends of the Earth Nigeria, Nnimmo Bassey, reisde Irene Bloemink van Milieudefensie Earth Alarm naar Latijns-Amerika om de gevolgen van olievervuiling te bekijken en te praten met milieuorganisaties en gedupeerden. Ieder land kent zijn eigen verhaal. Maar een gedeelde ervaring is er ook: oliemaatschappijen nemen de sociale en milieunormen niet serieus als wetgeving of handhaving ontbreken.
Een verslag uit Venezuela, Curacao en Ecuador.
Venezuela
"Het is bij jullie nu als bij ons veertig jaar geleden", zegt Nnimmo Bassey tegen de Warao-indianen uit de Orinoco-Delta van Venezuela. "Maar er is een verschil: jullie kunnen nu iets doen om dreigend onheil af te wenden". De onaangetaste, natuurrijke Orinoco-Delta staat onder druk. Oliemaatschappijen mogen er op grote schaal olie gaan winnen, bijna evenveel als in de Niger-Delta in Nigeria. In dit gebied, zo groot als Nederland, wonen dertigduizend Warao-indianen. Zij zijn van tevoren niet geraadpleegd. Tot nu toe heeft een oliemaatschappij een Milieu Effect Rapport opgesteld, maar dat was niet onafhankelijk. Milieuorganisaties in Venezuela vrezen voor milieuvervuiling, vooral omdat controle op wetgeving nagenoeg ontbreekt.
Curacao
Voor één gulden verkocht Shell de Isla-raffinaderij in 1985 aan de Curacaose overheid. De erfenis van Shell bedraagt onder meer een 840 duizend vierkante meter asfaltmeer van productieresten, en twintigduizend ton zuurteer. Langer dan een half uur is het niet uit te houden in Buena Vista, bij de haven van Curacao waar de Isla-raffinaderij ligt, dan is de aanslag op de longen en de ogen niet meer te harden. Nnimmo Bassey herkent de roestende golfplaten daken op de huizen. "Shell ontkent bij ons in Nigeria dat dit van luchtvervuiling komt". Na zeventig jaar Shell en tien jaar Venezolaanse oliemaatschappij PdVSA is de bodem van de haven zodanig vervuild, dat de olie de kant op komt kruien. Roet en zwavel vervuilen de lucht al tientallen jaren en veroorzaken gezondheidsproblemen onder de 25 duizend omwonenden. "De school moet soms dicht vanwege de luchtvervuiling", vertellen de mensen van Friends of the Earth Curacao. In Nederland zou in zo'n situatie meteen de noodtoestand worden uitgeroepen, in Curacao is de hinderwetvergunning afgezwakt onder druk van PdVSA. Juridisch lijken beide oliemaatschappijen vrijuit te gaan, maar met name Shells optreden draagt bij aan het toch al negatieve milieu-imago van het bedrijf.
Ecuador
"Nee, geen foto's maken". Een vertegenwoordiger van het staatsoliebedrijf Petroecuador probeert tevergeefs te verhinderen dat wij de vervuiling vastleggen. Het regenwoud in het noorden van Ecuador is tientallen jaren vervuild door vele oliemaatschappijen. "Vroeger overstroomde mijn rijstveld en maakte het water het vruchtbaar", vertelt een boer uit de provincie Pastaza. "Maar nu is het water vervuild en vernietigt het mijn oogst". Inheemse bewoners voeren nu een rechtszaak tegen Texaco in New York. Het bedrijf dumpte tussen 1972 en 1990 76 miljoen liter olieresten in het regenwoud. Bij de olieproductie werd gas afgefakkeld, terwijl Texaco tegelijkertijd veel geld verdiende aan de import van gas in Ecuador. De manier waarop oliemaatschappijen hier wegen 'onderhouden' is tekenend: ze worden voorzien van een laagje rest-olie. Het gevolg is vervuiling en gladheid. Je loopt er letterlijk op olie. De inheemse leider Louis Yanza is initiatiefnemer van de rechtszaak. "Of we winnen weten we niet, maar we maken zeker een kans", vertelt hij gedreven. "Het gaat ons vooral om de precedent-werking. We willen dat andere oliemaatschappijen zich beter gedragen, of gewoon wegblijven uit dit kwetsbare gebied".
|
|
|
|
