| MILIEU LATINO |
terug naar Milieu Latino |
Door Ralph Mens (Voor Noticias vanuit Peru)
| 06-02-2006 |
Megaproject dwars door Amazone
Brazilië, Peru en Bolivia geven startsein voor transoceanische weg
 Drie Zuid-Amerikaanse presidenten ontmoetten elkaar onlangs in de Peruaanse junglestad Puerto Maldonado. Versierd met bloemenkransen gaven president Lula van Brazilië, president Toledo van Peru en (toen nog) interim-president Rodriguez van Bolivia het startsein voor de aanleg van een snelweg die de Atlantische kust van Brazilië met de Pacifische kust van Peru moet verbinden. Voor het einde van dit decennium moet de weg klaar zijn. De leiders van de drie landen voorspellen dat de weg, die dwars door de Amazonejungle voert, de regio veel voorspoed zal brengen. Critici denken dat het miljoenenproject vooral veel schade aan de biodiversiteit van het regenwoud zal toebrengen.
De stemming was feestelijk tijdens de startceremonie voor de transoceanische weg in het slaperige, tropische junglestadje Puerto Maldonado. De speeches van de drie presidenten waren euforisch.
‘We luiden vandaag een nieuw hoofdstuk in, in de geschiedenis van de Amazoneregio van Zuid-Amerika,’ beet president Lula het spits af. ‘We realiseren een droom die Peruanen, Bolivianen en Brazilianen al tientallen jaren koesteren. We beginnen met de fysieke integratie van onze drie landen. Onze grenzen zijn niet langer scheidslijnen. Als we deze integratie niet realiseren, blijven we landen met weliswaar goede vooruitzichten, maar evengoed arme landen.’ President Toledo deed er nog een schepje bovenop en voorspelde een economische groei voor Peru van 1 miljard dollar per jaar, dankzij de nieuwe verbinding. ‘Als iemand er op tegen is dat we dit project uitvoeren, dan moet hij dat maar uitleggen aan de vijf miljoen Peruanen die ervan profiteren.’
De nieuwe weg verleent Bolivia toegang tot de Atlantische en Pacifische kust, iets waar het land dat 150 jaar geleden door de Chilenen werd afgesneden van de oceaan, hevig naar snakt. Het project is onderdeel van het IIRSA, een alomvattend plan voor infrastructurele integratie van de regio.
Export
Technisch gezien gaat het niet om een echt nieuwe weg. Aan de Braziliaanse kant ligt de snelweg er namelijk al. In de jungleplaats Assis, aan de Braziliaanse zijde van de Rio Acre, houdt die echter op. Aan de Peruaanse zijde van de rivier loopt slechts een modderpad dat van de grensplaats Inapari in de Amazonejungle verdwijnt.
De grootste klus moet dan ook worden geklaard aan Peruaanse zijde. 810 miljoen dollar gaat het megaproject kosten dat voorziet in geasfalteerde wegen van Inapari naar de havens van San Juan, Matarani en Ilo aan de Pacifische kust. In totaal gaat het om 1100 kilometer asfalt en 324 bruggen.
De verbinding tussen beide landen, die een bijna 1500 kilometer lange grens delen maar nauwelijks enige economische interactie kennen, moet ervoor zorgen dat de Amazoneregio er economisch flink op vooruit gaat en de export tussen beide landen opbloeit. Brazilië en Bolivia kunnen de nieuwe ontsluiting daarbij gebruiken om hun producten naar de Peruaanse havens te vervoeren om ze vandaar naar Azië te exporteren.
Milieu
Maar er klinkt ook veel kritiek op het megaproject, voornamelijk vanuit Peru dat de kosten van het miljoenen kostende project op zich neemt. Veel politici menen dat de Braziliaanse export een bedreiging vormt voor de lokale Peruaanse economie. Volgens de kritikasters is het voornamelijk Brazilië dat dus profiteert van de nieuwe weg, terwijl het verschoond blijft van de kosten.
Daarnaast is er veel kritiek vanuit de milieuhoek. Milieudeskundige van de Banco Interamericano de Desarrollo (BID) Marc Dourojeanni denkt dat de ontwikkeling van de snelweg een grote impact op het Amazonewoud zal hebben. Hij voorziet dat aan weerszijde van de weg een strook van vijftig kilometer diep indirect de gevolgen van de aanleg zal ondervinden. Door de betere bereikbaarheid van het gebied zal de illegale houtkap in het regenwoud toenemen, waardoor veel biodiversiteit verloren gaat. In de directe omgeving van de weg liggen acht beschermde gebieden waar onder andere inheemse volkeren wonen. Sommigen daarvan hebben geen contact met de buitenwereld, tot nu toe. Daarnaast zullen er volgens de deskundige goudzoekers naar het gebied trekken en zal de cocateelt er toenemen, aangezien de weg het transport aanzienlijk vergemakkelijkt. In tegenstelling tot Brazilië is de Peruaanse overheid volgens Dourojeanni veel minder goed uitgerust om dit soort effecten tegen te gaan en de ontwikkeling van het gebied in goede banen te leiden.
‘Hoewel het goed mogelijk is dat de transoceanische weg gunstige effecten heeft voor Brazilië, is er geen enkele aanwijzing dat dit ook het geval is voor Peru,’ concludeert de milieudeskundige. ‘Peru betaalt financieel, sociaal en milieutechnisch de rekening voor dit project.’
Miljoenenstrop
Ondanks alle kritiek, niet alleen van de zijde van de oppositie maar ook vanuit zijn eigen achterban, heeft de Peruaanse president Toledo zich vol overtuiging op het project gestort. De vrees voor kaalslag in het regenwoud pareert hij door te stellen dat het niet gaat om de aanleg van een nieuwe weg, maar de asfaltering en modernisering van bestaande routes.
De president is er verder van overtuigd dat infrastructuur vanzelf werkgelegenheid en dus welvaart genereert. Gedurende zijn zesjarige ambtstermijn, die in juli dit jaar afloopt, heeft Toledo zich voornamelijk ingespannen voor decentralisatie van zijn land, onder andere door de aanleg van infrastructuur in wat in de hoofdstad Lima 'de provincie' wordt genoemd.
Van diverse kanten wordt de vrees geuit dat Toledo zich met dit megaproject heeft vertild en het land na zijn vertrek met een miljoenenstrop achterlaat. Er zijn vooraf geen grondige studies verricht naar de uitvoering van het project, zowel op financieel gebied als wat betreft de impact op mens en milieu. Toledo wimpelt de kritiek weg door te stellen dat hij geen technische maar een politieke beslissing heeft genomen. ‘Mijn besluit loopt op de vraagstukken vooruit.’
Met andere woorden: wie dan leeft, die dan zorgt.
|
|
|
|
