| Mensenrechten |
terug naar Mensenrechten |
Door Laura van Geel (Noticias)
| 26-03-2009 |
Op een stalen ros door Midden-Amerika
Een paar lekke banden, enkele valpartijen, maar wel 4500 kilometer verder, schrijft Christiaan Verweij (36) begin februari dit jaar op zijn blog: ‘Het leven als fietsende reporter valt me veel zwaarder dan ik verwacht had, maar eigenwijs als ik ben, de moed geef ik niet op!’. Christiaan is oprichter van Grassroots Projects. Deze stichting steunt indianen en andere achtergestelde bevolkingsgroepen in hun strijd voor een menswaardig bestaan. Christiaan: ‘Met deze tocht wil ik mensen informeren over de ongelijkheid in Midden-Amerika en de succesvolle projecten meer aandacht geven’
Vier maanden geleden begon hij aan een reis van San Diego, California naar Colombia. Een tocht van meer dan 6000 kilometer. Met een omgebouwde racefiets aangepast aan de fietsonvriendelijke wegen van Latijns-Amerika bezoekt hij organisaties en gemeenschappen, variërend van een eco-boerderijgemeenschap in Guatemala tot demonstrerende jongeren in Oaxaca, Mexico.
Projecten
Volgens Christiaan is aandacht voor deze groepen nu hard nodig. Internationale handelsverdragen, zoals de Noord-Amerikaanse vrijhandelsovereenkomst (NAFTA) tussen Mexico, de VS en Canada, hebben volgens hem niet geleid tot een gelijkwaardige verdeling van de verkregen welvaart. ‘De minderheden trekken nog steeds aan het kortste eind. Ik wil daarom naast het bezoeken van projecten graag ontdekken wat de mensen zelf van deze veranderingen hebben gemerkt’ aldus Christiaan.
In Mexico bezocht Christaan onder andere Projimo, een organisatie voor en door lichamelijk gehandicapten. Ook ging hij op bezoek bij La Casa De Los Migrantes een katholieke organisatie in Ixtepec, Mexico, die migranten opvangt die met gevaar voor eigen leven de Verenigde Staten proberen te bereiken. Nu hij is aangekomen in Granada, Nicaragua, ongeveer halverwege zijn reis, spreekt hij met Noticias.
Hoe verloopt de reis?
‘Uitstekend, al is de tocht lichamelijk soms zwaar. De hoge bergen in Mexico zullen me bijvoorbeeld nog lang bijblijven. Verder mis ik af en toe mijn vrienden behoorlijk. Het voordeel van alleen reizen is echter dat je snel contact legt; ik heb veel interessante mensen ontmoet. Waarschijnlijk lukt het me pas na de reis - als ik weer rust in mijn hoofd heb- om het op papier te zetten. Nu houd ik mijn website wat bij en schrijf af en toe een artikel ernaast.’
Je wilt anderen informeren over de situatie van minderheden in Midden-Amerika. Wat zijn je bevindingen?
‘Discriminatie is nog steeds veel aanwezig in Midden-Amerika, in vooral Mexico en Guatemala. Toch merk je dat steeds meer groepen actievoeren om hun situatie te verbeteren. Een aantal bevolkingsgroepen heeft duidelijk een bewustwordingsproces doorstaan. Dat is positief.’
Zorgt deze bewustwording ook voor een socialer politiek beleid?
‘Ik ben vrij pessimistisch over de socialistische wind die er door Midden-Amerika waait. Als je bijvoorbeeld naar Nicaragua kijkt dan is de situatie slechter dan ooit. De Sandinisten, die het land regeren, zien politiek als een machtsspelletje en gaan overeenkomsten aan met vriend en vijand enkel om zelf aan de macht te blijven. De huidige president Ortega doet niet onder voor de oude president Somoza. Mijn hoop is gevestigd op lokale projecten van onderop.’
Welke groep is je –tot zover- positief opgevallen?
‘De boeren van de Finca La Florida in Quetzaltenango, Guatemala. Een indrukwekkende groep. De Finca is een boerderij van ongeveer 30 families die samenwerken om organische koffie, tomaten, bonen en maïs te produceren. Ook zijn de families bezig een project voor ecotoerisme op te zetten. De boeren werken hard om de oude en verwaarloosde boerderij weer optimaal te benutten. Helaas leven ze er nog wel in bittere armoede. Hopelijk lukt het ze om koffie te verkopen en wordt het ecotoerisme een succes.’
Wat viel tegen?
‘Mijn bezoek aan de Zapatistas, de bekende revolutionaire beweging in Chiapas, Mexico. Vijftien jaar geleden organiseerden zij hun eerste grote opstand als kritiek op het NAFTA verdrag tussen Mexico en Noord-Amerika. Ik bezocht een feest voor dit jubileum. Maar het lijkt alsof ze hun beste tijd gehad hebben. Ik bemerk steeds meer hiërarchie en heb geruchten over corruptie gehoord. Organisaties hebben jarenlang geld gegeven aan de Zapatistas, maar ik zie nog altijd dezelfde armoede; transparantie ontbreekt. Desondanks denk ik dat de Zapatistas nog altijd een geweldige rol spelen in Midden-Amerika. In elke organisatie kom je problemen tegen. Ik hoop echter wel dat er een nieuwe frisse beweging ontstaat zodat de strijd doorgaat.’
Wat zijn de succesfactoren voor een geslaagd grassroots-project?
‘Het is niet makkelijk om een project succesvol te blijven runnen. Je hebt met mensen te maken en daardoor ook altijd met eigenbelang. Daarom is het erg belangrijk dat jongeren bij projecten betrokken zijn. Zij zorgen voor een frisse inbreng en kunnen hopelijk opgebouwde machtspatronen doorbreken.’
Wat ga je hierna doen met al de informatie en ervaring? Zelf een project oprichten?
‘Ik zou zelf nooit een project in Latijns-Amerika oprichten. Mensen moeten zelf de touwtjes in handen hebben en de organisatie op zich nemen. Ik draag uit solidariteit een steentje bij door geld te verzamelen in Nederland. Wat ik dan ga doen als ik terug ben? Rustig de tijd nemen om een goed verhaal op papier te zetten. Ik heb veel meegemaakt dat ik met anderen wil delen.’
Interessante links
Weblog Christian Verweij: grassroots.web-log.nl
Projimo: healthwrights.org/projects/projimo/projimo.htm
|
|
|
|
