Rubriek Mensenrechten

Met het neerslaan van demonstranten en het verspreiden van traangas hebben speciale politie-eenheden afgelopen 18 maart een vreedzaam protest tegen suikerplantages beëindigd. Eerder die dag in Managua bekritiseerden suikerplantage werkers de regering vanwege haar passieve houding ten aanzien van hun situatie. Op de terugweg besloten de demonstranten in hun eigen regio tot nog een protest. Honderden mannen en vrouwen organiseerden een wegblokkade tussen León en Chinandega om voor hun rechten op te komen.

In Bogotá gingen dinsdag 9 april, nationale dag van de Slachtoffers, een miljoen mensen de straat op om te demonstreren voor vrede tussen de regering en guerrillabeweging FARC. Maar achter de mars blijken ook andere belangen schuil te gaan.

“Eigenlijk ben ik hier vooral om Bogotá te zien,” zegt Blanca Nieves, een Afrocolombiaanse uit Aguablancas, een sloppenwijk van Cali. “Ze boden me een busrit en alle maaltijden aan. Thuis heb ik geen werk, en niets te eten. Bovendien was ik nog nooit in Bogotá geweest.”

Rosa Esperanza is sinds zeven jaar weduwe en leeft in de gemeenschap La Isla in het Chichigalpa district in Nicaragua. “Mijn opa, ouders en broers zijn allemaal overleden als gevolg van chronisch nierfalen en op dit moment zie ik bij mijn drie zoons de symptomen van deze ziekte”. De drie zoons van Rosa zijn werkzaam bij Ingenio San Antonio, een groot agrarisch complex waar naast suiker ook ethanol en elektriciteit geproduceerd worden.

Met 'De presidentskandidaat' toont Colombiaans journalist Antonio Ungar aan dat hij het potentieel heeft een groot schrijver te worden. Wie van de Colombiaanse tragedie een prachtig verhaal weet te maken dat boeit van begin tot einde, heeft talent.