|
|
Stereotypering versus realiteit
Blog van dinsdag 9 mei
In de meeste films van de jaren '60 tot '90 die zich afspelen in Brazilië, zien we topless, losbandige vrouwen voorbij komen. Ook de 'Latin lover', de 'sweet talker', doet het altijd goed. Hoog tijd om in dit nieuwe millennium eens verder te kijken dan deze stereotypes en het werkelijke Latijns-Amerika te laten zien.
Lucia Murat, Braziliaanse journaliste en maakster van onder andere 'Quase dois irmaos', heeft een interessante bedoeling met haar documentaire 'Olhar Estrangeiro' (Het buitenlandse oog). Ze probeert te achterhalen waar dee clichés over Brazilië vandaan komen. Door gesprekken te voeren met regisseurs, acteurs en scenarioschrijvers uit de VS en Europa brengt zij in kaart hoe weinig kennis deze mensen hebben van het land. Voor grote verbazing zorgde het feit dat topless zonnen eigenlijk verboden is in Brazilië. Veel films vallen dan ook onder de noemer 'American cake with a Brazilian frosting', zoals acteur John Voight scherp opmerkt.
De Latijns-Amerikaanse documentaires geven een beter beeld van het continent. In de documentaire 'Tudo sobre rodas' (Alles op wielen) zien we hoe dertien inwoners van Rio de Janeiro op verschillende manieren hun geld verdienen met een voertuig op wielen. Lichtvoetig en vermakelijk, maar trouw aan de werkelijkheid. Zwaarder wordt het met een documentaire als 'Tu Sangre' (Jouw bloed), die de verkiezingsstrijd in een Ecuadoriaans dorp volgt. Dit haast antropologische onderzoek kijkt verder dan politiek en focust op culturele identiteit.
Het risico van stereotypering ligt eerder op de loer bij fictie. De Braziliaanse speelfilm 'Cidade Baixa' (Lage stad) portretteert het leven van twee jonge vrienden en de prostituee Karrina, die hun leven in de war schopt en hun hoofden op hol jaagt. Ze is sexy, nonchalant en leeft voor zichzelf. In deze film komen onder andere een steekpartij - waarbij het slachtoffer niet naar het ziekenhuis wordt gebracht - en een ongewenste zwangerschap voor. Tekenend voor Latijns-Amerika, of toch niet?
Misschien nog wel mooier is 'Rosario Tijeras', die in de gelijknamige speelfilm haar charmes gebruikt om te overleven als huurmoordenaar. Heupwiegend trotseert ze de obstakels op haar pad, gewetenloos en gevoelloos. Gebaseerd op een Colombiaanse roman, schampt het verhaal soms langs de realiteit: het leven van de drugs, het leven van de seks, het leven richting dood.
Eerlijk is eerlijk: tijdens het LAFF komen er aanzienlijk wat stereotypes voorbij. De Latino is stoer, verleidelijk, niet te vertrouwen, niet in staat monogaam te zijn, ga zo maar door. En de Latina is sensueel, trots, raakt soms ongewenst zwanger, laat mannen om haar vechten. Zucht.
Er zijn films die de clichés weten te vermijden. Hulde aan de vrouwen in 'Casa de Areia', aan hoofdrolspeelster Christina in 'Play' en Beba in 'Cama Adentro'. Breek met die clichés. Verleid ons met de realiteit binnen fictie!
|
|
|
|
|
|
